( راوى ) نزد امام صادق ( ع ) اين آيه را تلاوت كردم : « * ( ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ ) * » فرمود : « ذو عدل منكم » « 1 » اين يكى از جاهايى است كه نويسندگان قرآن اشتباه كرده‌اند ، البته معلوم است كه اين اختلاف در قرائت است . و در كافى از زهرى از على بن الحسين ( ع ) نقل كرده كه فرمود ، روزه كفاره شكار واجب است ، زيرا خداى تعالى فرموده : * ( « وَمَنْ قَتَلَه مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً فَجَزاءٌ مِثْلُ ما قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِه ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ هَدْياً بالِغَ الْكَعْبَةِ أَوْ كَفَّارَةٌ طَعامُ مَساكِينَ أَوْ عَدْلُ ذلِكَ صِياماً » ) * اى زهرى هيچ ميدانى معناى اينكه روزه به مقدار اطعام مساكين و عدل آن باشد چيست ؟ زهرى مىگويد : عرض كردم : نه نمىدانم ، فرمود : شكار را قيمت مىكنند ، آن گاه قيمت آن را با گندم مىسنجند ، و بدست مىآورند كه با قيمت آن چقدر گندم مىتوان خريدارى كرد ، سپس آن مقدار گندم مفروض را به صاع تقسيم كرده ببينند چند صاع است . آن گاه در مقابل هر نصف صاع يك روز روزه مىگيرند . « 2 » و در كافى به سند خود از احمد بن محمد از بعضى از رجال روايتى خود از امام ابى عبد اللَّه ( ع ) نقل مىكند كه فرمود : كسى كه در احرامش هدى بر او واجب شده مىتواند هدى خود را در هر جا كه بخواهد نحر كند ، مگر فدا و كفاره صيد ، كه بايد آن را به مكه برساند ، چون خداى تعالى در خصوص آن فرمود : * ( « هَدْياً بالِغَ الْكَعْبَةِ » ) * هديى كه به كعبه برسد . « 3 » و در تفسير عياشى از حريز از ابى عبد اللَّه ( ع ) روايت شده است كه فرمود : مراد از صيد دريا در آيه * ( « أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعامُه مَتاعاً لَكُمْ » ) * ماهىهاى شورى است كه مىخورند ، و فرق بين حيوان دريايى و صحرايى اين است كه هر مرغى كه در باتلاقها و نيزارها بسر مىبرد ، اگر تخمگذارى و پرورش جوجه اش در خشكى انجام مىگيرد ، آن مرغ از مرغهاى صحرايى بشمار ميرود ، و اگر تخمگذارى و پرورش جوجه اش را در آب انجام مىدهد ، آن مرغ از مرغهاى آبى محسوب مىشود ، و شكار آن حلال است « 4 » . و نيز در تفسير عياشى از زيد شحام ، نقل مىكند كه گفت : از امام ابى عبد اللَّه

--> ( 1 ) كافى ج 4 ص 397 ح 4 . ( 2 ) كافى ج 4 ص 83 ح 1 . ( 3 ) كافى ج 4 ص 384 ح 2 . ( 4 ) تفسير عياشى ج 1 ص 346 ح 209 - 210 .